Jak sobie radzić z małym złośnikiem

Od pewnego czasu nasz mały synek jest naszym małym złośnikiem. Wszystko chce dotknąć, zobaczyć, wszędzie wchodzi. Najfajniej jest zawsze tam, gdzie jest mało miejsca, ciasno albo wysoko. Ostatnio próbuje już wspinać się na łóżko i myślę, że za tydzień, dwa już się nauczy. Najgorzej, że wspina się na paluszkach i do wszystkiego sięga. Powoli w domu uczymy się, żeby niebezpieczne rzeczy stawiać na stole bądź regale jak najdalej odsunięte od brzegu, ale zdarza się zapomnieć i tak np. wczoraj Kuba oparzył się gorącą, wyjętą prosto z piekarnika blachą....Płaczu było 2 minuty, został mały ślad, ale dziecko niestety się nie nauczyło na błędach i nadal podchodzi do piekarnika i kuchenki gazowej. Tłumaczenia nie pomagają, zabranianie kończy się piskiem i krzykiem, a często też płaczem. Każde nasze powiedzenie "nie wolno", tłumaczenie konsekwencji nie działa!!! Kuba sam musi się przekonać o skutkach swoich działań, często niefajnych, a i tak będzie swoje zachowania powtarzał.
Zabraniamy mu podchodzić do kuchenki, to on i tak podejdzie, będzie przy niej majstrował i czekał aż ktoś podejdzie, powie nie wolno- to najlepszy moment, żeby uciec z wielkim uśmiechem na twarzy:)
Owszem może to i jest zabawne, ale jak kuchenka jest pusta i nic się nie gotuje.....
Kiedyś już próbowaliśmy metodą "rób sobie, nie zwracamy na to uwagi, ale kątem oka kontrolujemy". Wtedy faktycznie bardziej działało, bo Kuba widząc, że nas nie interesuje co on robi, odchodził i zajmował się czymś innym. Ale nie w każdej sytuacji można tak robić, choćby przy wspomnianym gotowaniu. Nie będę czekać, aż Mały się poparzy albo ściągnie na siebie gorący garnek....
Rośnie nam mały złośnik...Jeśli mu coś zabierzemy, nie pozwolimy, to tupie nóżkami, złości się i płacze....
Czy to chwilowe? Czy już mu tłumaczyć i oduczać? Czy większość dzieci przechodzi przez taki etap swoistego buntu?