Nasze Arcydzieło

Nawet nie wiem kiedy minęło te 11 miesięcy od kiedy Kubuś jest z nami...Tyle się pozmieniało w tym czasie.
Do tej pory my dwoje- wiecznie zajęci, zapracowani, ale zawsze znajdujący choćby 5 minut tylko dla nas dwojga. Teraz jesteśmy już rodziną pełną parą. Ten malutki człowiek przewrócił nasze życie i plany do góry nogami, ale dziś nie wyobrażamy sobie co by było, gdyby go nie było.
Nasze Arcydzieło potrafi już tak wiele- z każdym dniem staje się coraz mądrzejszy i coraz bardziej nas zadziwia. Od 1,5 miesiąca chodzi, co dla większości jest wielkim zaskoczeniem- "jak to?! już?! przecież niedawno się urodził". W nocy budzi się z płaczem i okrzykiem "mamaaaa!!!" Takie cudowne, świadome "mama". Zresztą gaduła z niego niezła- czasami mamy naprawdę sporo śmiechu z tych dziwacznie składanych sylab i min, które przy okazji robi:) a jeśli dołoży do tego jeszcze intonację-> rozśmieszacz do łez:)
Ten Mały Szkrab wie, gdzie leżą książeczki i samochodziki, poproszony o przyniesienie wie co i skąd wziąć. Cudownie dzieli się "moniem" jak mam prosi "Kubuś daj mamie monia". Sam otwiera sobie szafkę z pieczywem i wpycha trzy kromki chleba naraz:) Uwielbia uciekać po całym domu jak tylko usłyszy "złapię Kubę"- ogląda się wtedy za siebie czy na pewno ktoś go goni i śmieje się na cały głos. Słodko robi "wstydziocha" jak zobaczy kogoś obcego albo babcię, której nie widział kilka dni- najpierw popatrzy, potem zalotnie się uśmiechnie, a na koniec wtuli do mamy bacznie obserwując osobę trzecią:)
Mogłabym tak pisać, i pisać, bo to temat rzeka. Każda z nas mogłaby opowiadać całymi godzinami jak cudowne jest jej dziecko i ja to doskonale rozumiem:)
Odkąd Kuba jest z nami świat jest zupełnie inny- piękniejszy. I życzę tego każdej mamie- żeby czerpała radość z macierzyństwa mimo, że często nie jest tak kolorowo (nieprzespane noce, płacze, zmęczenie itp itd) jak byśmy chcieli.